Um encontro em Lisboa

De achtentwintigjarige kunstdocente Ana zit nerveus te wachten in een café in Lissabon. Haar vriendin Rita heeft een blind date voor haar geregeld met Miguel, een dertiger die in een boekhandel werkt en net als zij dol is op boeken en katten. Met haar rode gelukssjaal om oefent Ana in gedachten wat ze gaat zeggen.

Miguel komt aan en loopt meteen tegen een stoel aan, wat het ijs op een hilarische manier breekt. Ze bestellen koffie en eten bij een belachelijk trage ober die beweegt alsof hij onder water is. Wat begint als ongemakkelijk gebabbel wordt al snel een levendig gesprek over hun gedeelde interesses.

Ze ontdekken dat hun katten even gek zijn: Ana's Picasso eet alleen maar duur voer en haalt uitsluitend blauwe pennen op (waarom in hemelsnaam alleen blauwe?), terwijl Miguels Hemingway op zijn toetsenbord slaapt en rare e-mails verstuurt wanneer hij niet oplet. De kattenverhalen zorgen voor veel gelach en een directe klik.

Ana vertelt hilarische verhalen over haar tienerleerlingen die creatieve theorieën over kunst hebben, zoals dat Mona Lisa glimlacht omdat ze haar huiswerk is vergeten. Miguel biecht op dat hij die ochtend bijna kattenvoer heeft gedronken omdat hij per ongeluk koffie in Hemingway's bakje had gedaan.

De tijd vliegt voorbij terwijl ze kletsen met een glas vinho verde. Tweeënhalf uur gaat voorbij alsof het minuten zijn. Als het tijd is om te gaan, wisselen ze superblij nummers uit en spreken af voor aanstaande zaterdag bij Feira da Ladra, waarbij Miguel grappend zegt dat hij zal proberen niet tegen de Padrão dos Descobrimentos aan te lopen.

Het verhaal eindigt met beiden die Rita bedanken voor de perfecte match. Ook al hebben hun katten totaal geen interesse in hun romantische avonturen, Ana en Miguel weten dat ze iets bijzonders hebben gevonden. Lissabon wordt nog mooier als je iemand ontmoet die de tijd doet verdwijnen.