Un incontro a Roma

De ober brengt eindelijk het eten. Hij loopt heel langzaam. Het croissantje is warm en het broodje lijkt lekker. “Eet smakelijk!”, zeggen ze tegen elkaar. Ze beginnen te eten. Het eten is heerlijk.

“Welke kleur heeft jouw kat?” vraagt Marco. “Hij is zwart en wit, zoals een koe!” Giulia lacht. “Maar hij denkt dat hij een hond is. Hij brengt dingen terug!” “Echt? Wat brengt hij terug?” Marco is nieuwsgierig. “Pennen! Alleen blauwe pennen. Ik weet niet waarom.”

“Dat is ongelooflijk! Dante is oranje en lui.” Marco schudt zijn hoofd. “Hij beweegt zich alleen voor eten. Hij is rond als een bal!” Ze vertellen kattenverhalen. Beide katten zijn raar. Dat is perfect. Ze hebben veel om over te praten.

“Hoelang werk je op de middelbare school?” vraagt Marco. “Al twee jaar. Eerst werkte ik in een museum,” legt Giulia uit. “Maar tieners zijn interessanter dan schilderijen. Ze hebben over alles een mening!” Ze glimlacht. “Vinden de jongens jouw vak leuk?”

Sommige studenten houden van kunst. Ze blijven na de les om meer te schilderen. Giulia is trots. Andere studenten tekenen stokpoppetjes en zeggen ‘Klaar!’. Ze lacht. Maar het is goed. Niet iedereen moet kunstenaar zijn. Marco knikt en hij begrijpt het.

De ober komt terug. Hij beweegt zich alsof hij onder water is. “Willen jullie nog drankjes?”, vraagt hij langzaam. Giulia kijkt naar Marco. De middag is prettig. Zij wil blijven.

“Misschien… wijn?”, stelt ze voor. Marco glimlacht. “Goed idee! Wijn is altijd een goede keuze in Rome, tenslotte.”