Début dans la Vie

Toen werd hij boos. Zijn zoon had hem mijn verhaal verteld. "Wat voor gek vlucht weg van een goede vader? Wat voor gek gooit een comfortabel leven weg? Ik zou niet nog eens met jou varen voor duizend pond! Jij brengt ongeluk! Jij veroorzaakt de dood!"

Zijn woorden deden me pijn. Maar ik zei niets. Ik had te veel trots om toe te geven dat hij gelijk had. Hij ging door met praten. "Onthoud mijn woorden. Als je niet naar huis gaat, zul je ramp na ramp tegenkomen. De vloek van je vader zal je volgen. Je zult lijden tot je wenst dat je dood was."

We gingen uit elkaar. Ik heb ze nooit meer gezien. Ik had geld in mijn zak van de aardige mensen uit Yarmouth. Ik kon naar York teruggaan. Of ik kon naar Londen gaan en een ander schip vinden. De keuze was aan mij. Maar de schaamte nam mijn beslissing voor me.

Hoe kon ik naar huis gaan? Iedereen zou om me lachen. "Daar is de jongen die naar zee wegliep!" zouden ze zeggen. "Één storm en hij kwam huilend terug!" Ik kon die schaamte niet onder ogen zien. Mijn trots was sterker dan mijn gezond verstand. Dat is de dwaasheid van de jeugd.

Wij schamen ons niet om verkeerd te doen. Maar wij schamen ons om het te herstellen. Wij schamen ons niet om dwazen te zijn. Maar wij schamen ons om wijs te worden. Dus ben ik naar Londen gegaan. Onderweg heb ik met mezelf geworsteld. Maar de trots heeft elk argument gewonnen.

In Londen ben ik enige tijd gebleven. De herinnering aan de storm begon te vervagen. Mijn angst werd zwakker. Mijn verlangen naar avontuur werd sterker. Ik dacht minder aan thuis. Ik dacht minder aan de tranen van mijn vader. Ik dacht minder aan de waarschuwingen van God.

Uiteindelijk heb ik mijn keuze gemaakt. Ik zou een ander schip vinden. Ik zou het opnieuw proberen. Ik zou bewijzen dat ik geen lafaard was. Ik zou aan iedereen laten zien dat ik een zeeman kon zijn. Ik was de grootste dwaas die ooit geleefd heeft. En ik zou duur betalen voor mijn dwaasheid.