Vado per mare

Ik heet Robinson Crusoe. Ik ben in 1632 geboren in York, in Engeland. Mijn vader kwam uit Duitsland en was koopman; hij verdiende goed, daarna stopte hij met werken. Hij woonde in York en daar is hij met mijn moeder getrouwd. De achternaam van de familie van mijn moeder was Robinson.

Ik had twee oudere broers. Eén van hen was soldaat en hij is gestorven in een oorlog in Vlaanderen. Van de andere heb ik nooit geweten wat er met hem is gebeurd. Ik was het derde kind. Mijn vader heeft mij niet leren werken.

Ik begon van avonturen te dromen. Ik dacht altijd aan reizen. Mijn vader was oud. Hij stuurde mij naar school. Hij wilde dat ik advocaat werd, maar ik wilde maar één ding. Ik wilde naar zee gaan.

Mijn vader was hierover boos. Ook mijn moeder was boos. Al mijn vrienden zeiden dat ik thuis moest blijven, maar iets in mij wilde weggaan. Ik kon niet stoppen met denken aan de schepen en de oceaan. Ik wist niet dat dit verlangen mij verschrikkelijke problemen zou brengen.

Op een dag riep mijn vader mij naar zijn kamer. Hij was ziek van jicht en hij kon niet lopen. Hij wilde serieus met mij praten. “Waarom wil je weggaan?” vroeg hij. “Je hebt hier alles. Je kunt een mooi leven hebben. Je kunt geld verdienen.”

Hij ging zitten op het bed. Zijn gezicht was ernstig. “Luister naar mij, zoon. Arme mannen gaan naar zee. Ze moeten eten. Rijke mannen gaan ook naar zee om beroemd te worden. Maar jij bent niet arm. Je bent niet rijk. Jij bent in het midden.”

“De middenweg is perfect,” vervolgde mijn vader. “Arme mensen werken te veel. Hun lichamen gaan kapot. Zij hebben nooit genoeg eten. Rijke mensen hebben andere problemen. Zij maken zich zorgen over hun geld. Zij hebben vijanden.”