Un incontro a Roma

“Goedemorgen. Bent u Giulia?”, vraagt hij. Zijn gezicht is een beetje rood; hij is verlegen. “Ja, ik ben Giulia. Bent u Marco?”, antwoordt zij. “Ja, ik ben het. Aangenaam. Neemt u me niet kwalijk voor de stoel.” Hij lijkt verlegen. “Aangenaam. Maakt u zich geen zorgen om de stoel. Gaat u zitten, alstublieft.”

Marco gaat voorzichtig zitten. Hij zet zijn tas op de grond. Hij is dertig jaar oud. Hij werkt in een boekhandel. Soms leest hij terwijl hij loopt. Daarom botst hij tegen dingen. Veel toeristen komen zijn winkel binnen. Hij geeft vaak foute aanwijzingen, want hij is slecht met kaarten.

‘Hoe gaat het met u?’ vraagt Giulia. ‘Goed, dank u. En u?’ Marco zet zijn bril recht. ‘Met mij ook goed. Maar ik ben een beetje nerveus,’ zegt Giulia eerlijk. Marco lacht: ‘Ik ook! Ik ben al tegen een stoel aangelopen!’

De ober komt bij de tafel. Hij lijkt moe of verveeld, misschien allebei. ‘Goedendag. Wat wenst u?’ vraagt hij. Giulia kijkt weer naar het menu. ‘Ik zou graag een cappuccino willen, alstublieft.’ De ober schrijft heel langzaam. ‘En u, meneer?’ vraagt hij aan Marco.

“Ik wil graag een espresso, alstublieft,” zegt Marco duidelijk. “Willen jullie iets eten?” vraagt de ober. Giulia heeft honger. “Ja. Ik wil graag een croissant, alstublieft.” Ze wijst naar het menu.

“En voor mij een broodje, alstublieft. Een broodje met ham,” zegt Marco. De ober schrijft alles op. Hij schrijft heel langzaam.

“Dan, een cappuccino, een espresso, een croissant en een broodje met ham. Klopt dat?” Marco en Giulia zeggen ja. “Perfect. Het komt zo… een moment.” De ober gaat langzaam weg.