Un incontro a Roma

Giulia en Marco kijken elkaar aan. Ze glimlachen om de trage ober. Er valt een fijne stilte. Marco schraapt zijn keel. “Pardon… mogen we tutoyeren?” vraagt hij met een glimlach. “We zijn jong, en Chiara heeft ons als vrienden voorgesteld.”

“Oh, ja! Zeker!” Giulia is opgelucht. “Ik dacht hetzelfde. De u‑vorm is te formeel voor een koffie!” Ze lachen samen. De sfeer wordt meteen meer ontspannen.

“Chiara heeft me over jou verteld,” begint Giulia, nu in de jij‑vorm. “Ze zegt dat je van boeken houdt.” “Ja, ik ben dol op boeken. Ik lees elke dag. En jij?” Marco buigt zich iets naar voren. “Ja, ik lees graag,” zegt Giulia. “Ik lees ’s avonds.” Ze maakt een gebaar. “Wat lees je?” vraagt Marco. “Ik houd van detectiveromans, verhalen over detectives. Soms lees ik kunstboeken voor mijn werk.”

De ober brengt de drankjes. Hij beweegt langzaam, als een slak. De koffie ruikt naar koffie. Giulia doet suiker in de cappuccino. Een theelepel valt op de tafel. “Oh nee!” De suiker verspreidt zich overal. “Geeft niet! Ik doe dat vaak,” zegt Marco. Hij helpt de suiker op te ruimen.

Ze lachen samen. Het ijs is gebroken. “Waar woon je?” vraagt Marco. “Ik woon dicht bij Villa Borghese. Het is mooi maar vol met hardlopers. Ze rennen overal!” Giulia maakt het gebaar van rennen. “Waar woon jij?”

“Ik woon in Trastevere. Mijn appartement is heel klein. Heel klein!” Marco brengt zijn handen dichter bij elkaar. “Wanneer ik de deur open, raak ik het bed aan!” Ze lachen allebei. “Woon je alleen?” vraagt Giulia. “Ja, alleen. Nou, met mijn kat. Hij heet Dante.”

De ogen van Giulia worden groot. “Ik heb ook een kat! Hij heet Picasso.” Ze is enthousiast. “Picasso! Perfect voor een kunstdocent.” Marco vindt de naam leuk. “Is Dante een lieve kat?” vraagt Giulia. “Nee! Hij is vreselijk. Hij slaapt op het toetsenbord van de computer. Hij schrijft vreemde e-mails!”