Vado per mare

Die avond smeekte onze bemanning de kapitein om onze masten te kappen. Hij wilde het niet doen. Een schip zonder masten is weerloos. Maar de bootsman zei: “Als we ze niet kappen, zal het schip zinken!” De kapitein heeft uiteindelijk ingestemd. Ze moesten het schip redden.

Ze hakten dus de boegmast om. KRAK! Hij viel in zee. Maar nu trilde de hoofdmast hevig. Hij stond op het punt het schip kapot te maken. Ze moesten ook die mast weghakken. Nu hadden we geen masten meer. We dreven als een kurk in het water.

Ik kan mijn angst niet beschrijven. Ik was jong. Ik had de dood nog nooit zo dichtbij gezien. Maar erger dan de angst voor de dood was mijn schuldgevoel. Ik had mijn beloften aan God gebroken. Ik had om Zijn eerste waarschuwing gelachen. Nu zou Hij mij hebben gedood.

De woorden van mijn vader kwamen weer in mijn gedachten. Hij had gelijk. Ik was vervloekt. De storm werd erger. Zelfs de oude zeelieden zeiden dat ze zoiets nog nooit hadden gezien. Ons schip was erg zwaar geladen. Het rolde vreselijk. Elke paar minuten riep een matroos: “Het gaat zinken!”

Ik wist niet wat “affondare” betekende, tot iemand het mij uitlegde. Als een schip “zinkt” of “recht naar beneden gaat”, loopt het vol water en gaat het naar de bodem van de zee. Iedereen verdrinkt. Nu begreep ik het. We zouden allemaal sterven in dit koude, donkere water. Onze lichamen zouden nooit gevonden worden.

Daarna zag ik iets dat mijn bloed deed bevriezen. De kapitein was aan het bidden. De bootsman was aan het bidden. Deze harde mannen, die niets vreesden, zaten op hun knieën en smeekten God om genade. Als zij baden, waren wij echt verloren. Ik viel ook op mijn knieën.

In het midden van de nacht is het erger geworden. Een matroos kwam rennend van benedendeks. “We hebben een lek!” riep hij. “Vier voet water in het ruim!” De kapitein sprong overeind. “Iedereen naar de pompen!” schreeuwde hij. Het was onze laatste kans.