Nick arrive à West Egg

Toen ik jonger was, wat wil zeggen kwetsbaarder, gaf mijn vader mij een raad die ik niet ophoud in mijn geest om te draaien: "Wanneer je zin zult hebben om iemand te bekritiseren, bedenk dan dat niet iedereen van dezelfde voordelen heeft genoten als jij." Hij zei er niet meer over, maar aangezien hij en ik altijd uitzonderlijk communicatief zijn geweest terwijl we er veel terughoudendheid in legden, begreep ik dat de zin veel meer dingen impliceerde dan hij uitdrukte.

Bijgevolg ben ik geneigd mijn oordelen te bewaren, een gewoonte die mij vele merkwaardige naturen heeft geopenbaard, niet zonder mij het slachtoffer te maken van heel wat doorgewinterde zeurpieten. Een abnormale geest is snel geneigd deze eigenschap te ontdekken en zich eraan te hechten, wanneer zij zich toont bij iemand die normaal is; daarom werd ik op de universiteit ten onrechte beschuldigd van politiek bedrijven omdat ik de vertrouweling was van de geheime verdrietigheden van ongeregelde en onbekende jongens.

De meeste van deze vertrouwelijkheden had ik niet gezocht – ik heb vaak slaap geveinsd, bezorgdheid of een vijandige lichtzinnigheid wanneer ik, aan een van die tekens die nooit bedriegen, herkende dat een intieme onthulling aan de horizon opdoemde; want gewoonlijk zijn de intieme onthullingen van jonge mannen, of tenminste de bewoordingen waarin zij ze uitdrukken, bezoedeld door plagiaat en bedorven door duidelijke weglatingen.

Zijn oordeel bewaren impliceert een oneindige hoop. Ik zou nog steeds een beetje bang zijn iets te missen als ik zou vergeten, zoals mijn vader snobistisch suggereerde en zoals ik het hier snobistisch herhaal, dat het gevoel voor fundamentele fatsoenlijkheden ons bij de geboorte op een ongelijke manier wordt toebedeeld. Het is een waarheid die ik met de tijd heb leren accepteren.

Welnu, nadat ik aldus blijk van tolerantie had gegeven, kom ik tot de bekentenis dat de mijne haar grenzen heeft. Ons gedrag kan als fundament harde rots of vloeibare moerassen hebben, maar voorbij een bepaald punt kan het mij weinig schelen waarop het gefundeerd is. Dit besef is mij geleidelijk gekomen in de loop van mijn ervaringen.

Toen ik afgelopen herfst uit New York terugkeerde, had ik gewild dat de hele wereld een uniform droeg en in een soort moreel appèl gefigeerd stond; ik wenste geen tumultueuze excursies meer met bevoorrechte blikken in het menselijk hart. Deze vermoeidheid was het resultaat van alles wat ik had gezien en beleefd.

Van deze reactie sloot ik alleen Gatsby uit, de man die zijn naam aan dit boek geeft. Gatsby vertegenwoordigde nochtans alles waarvoor ik een van gemaaktheid verstoken minachting koester. Maar er was iets in hem dat mijn gebruikelijke vooroordelen transcendeerde, iets buitengewoons in zijn aard zelf.