Nick arrive à West Egg

Wanneer hij sprak, versterkte zijn stem, die van een schrille, hese tenorino was, nog meer de indruk van strijdlust die hij uitstraalde. Er zat een zweem van vaderlijke neerbuigendheid in, zelfs tegenover mensen die hij sympathiek vond – en sommigen op Yale hadden hem tot in het diepst van hun wezen verafschuwd vanwege deze superieure houding die hij niet kon nalaten aan te nemen.

"Kom, kom," leek hij te zeggen, "ga niet geloven dat mijn mening definitief is omdat ik sterker en mannelijker ben dan jullie." We behoorden tot dezelfde vereniging van oud-studenten en hoewel we nooit intiem waren geworden, had ik altijd gevoeld dat hij een goede mening over mij had.

Hij zou van mij gehouden willen worden, met ik weet niet welke zoetheid beladen met ruwheid en bravoure, die hem eigen was. We praatten enkele minuten onder het zonnige portiek. "Het is een aardig eigendom dat ik daar heb," zei hij, terwijl zijn blik de horizon rondging, met levendige en korte schitsen, alsof hij zijn domeinen inspecteerde.

Mij dwingend te draaien door me bij de arm te trekken, strekte hij een brede platte hand uit om mij het panorama te tonen, verzamelend, als in een veegbeweging, een holle Italiaanse tuin, een kwart hectare rozen met een diep en doordringend parfum, en een motorboot met een stompe neus die, in open water, met brutaliteit het getij bereed.

"Zij behoorde aan Demaine, de oliemagnaat." Hij liet mij opnieuw draaien, beleefd maar bruusk: "Laten we naar binnen gaan." Deze manier om mij fysiek te leiden was typisch voor Tom, die graag zijn kracht demonstreerde zelfs in de meest alledaagse gebaren.

Wij betraden via een hoge galerij een lichte kamer, roze van kleur, die aan beide uiteinden door openslaande deuren fragiel aan het huis was verbonden; zij stonden op een kier en schitterden wit tegen het frisse gazon dat tot in de villa leek te groeien. Het was een kamer die tussen binnen en buiten leek te zweven.

Een bries waaide de kamer binnen, spande de gordijnen naar buiten aan het ene uiteinde en naar binnen aan het andere, als bleke vlaggen, om ze vervolgens te verdraaien en naar de met poedersuiker bestrooide bruidstaart, het plafond, te werpen. Daarna rimpelde zij het wijnrode tapijt, door er een schaduw op te maken, zoals de wind op de zee.