Nick arrive à West Egg

Mijn huis bevond zich op het uiterste punt van het ei, op nauwelijks vijftig yards van de zeestraat, en ingeklemd tussen twee enorme gebouwen die men verhuurde voor twaalf- of vijftienduizend dollar per seizoen. Het gebouw dat ik rechts van mij had was een kolossaal monument, volgens welke maatstaf men het ook wilde beoordelen – in feite was het een kopie van ik weet niet welk Normandisch stadhuis.

Dit buitengewone huis had een toren aan een van zijn hoeken, van een opvallende jeugdigheid onder zijn baard van rauwe klimop, een marmeren zwembad en meer dan twintig hectare gazons en tuinen. Het was het kasteel van Gatsby. Of, beter gezegd, aangezien ik meneer Gatsby helemaal niet kende, was het een kasteel bewoond door een heer met die naam wiens kennismaking ik spoedig zou maken.

Wat mijn huis betreft, het beledigde het zicht, maar in het klein, en men had het daar vergeten, zodat ik uitzicht had op de zee, gedeeltelijk uitzicht op het gazon van mijn buurman en de troostende nabijheid van miljonairs – alles voor tachtig dollar per maand. Het was een onverwachte meevaller voor iemand in mijn situatie.

Aan de andere kant van de kleine baai fonkelden de witte paleizen van het modieuze East-Egg aan de rand van het water, en de geschiedenis van deze zomer begint werkelijk de avond waarop ik het stuur nam om er te gaan dineren met de Tom Buchanans. Dit bezoek zou het begin markeren van een reeks gebeurtenissen die mijn leven zouden veranderen.

Daisy was mijn verre nicht, ik had Tom op de universiteit leren kennen, en vlak na de oorlog had ik twee dagen bij hen in Chicago doorgebracht. Dit korte bezoek had bij mij een gemengde indruk achtergelaten, maar de familiale nieuwsgierigheid en misschien een zekere nostalgie hadden mij ertoe aangezet het contact te hernieuwen.

Naast andere prestaties van fysieke aard was de echtgenoot een van de krachtigste atleten die ooit rugby hadden gespeeld aan Yale – een personage dat in zekere zin nationale bekendheid genoot, een van die mannen die op eenentwintigjarige leeftijd een zo scherpe graad van uitmuntendheid bereiken, hoewel van beperkte orde, dat alles wat zij daarna doen de smaak van een anti-climax heeft.

Zijn familie was fabelachtig rijk – zelfs op de universiteit was zijn verkwisting een onderwerp van verwijt – maar nu had hij Chicago verlaten en was naar New York gekomen met een gevolg om de adem te benemen. Een voorbeeld: hij had uit Lake Forest een hele stal ponypony's meegebracht om polo te spelen. Men kon zich moeilijk overtuigen dat een man van zijn leeftijd rijk genoeg kon zijn om zich zo'n luxe te veroorloven.