Começo da Vida

Wij dronken. Wij lachten. En op een nacht vergat ik al mijn beloftes aan God. Ik vergat mijn angst. Ik vergat de wijsheid van mijn vader. De oceaan was kalm. Mijn geweten ook. Ik duwde alle serieuze gedachten weg. Wanneer zij probeerden terug te komen, dronk ik meer punch.

In vijf of zes dagen voelde ik me als een echte zeeman. Ik had trots in mezelf. Ik overleefde mijn eerste storm. Ik was geen lafaard. Ik zou avonturen hebben. Ik zou de wereld zien. Wat wist mijn vader over het leven?

Maar ik was een dwaas. God had mij een waarschuwing gegeven. De storm was een kans om terug te keren. Ik had moeten luisteren. De volgende storm zou veel, veel erger zijn. Hij zou me bijna doden.

Zes dagen na het verlaten van Hull kwamen we aan in Yarmouth Roads. Het was een plaats waar de schepen wachtten op goede wind. De wind was tegen ons. Onze reis was langzaam. Veel schepen uit Newcastle waren ook daar. We wierpen ons anker uit en wachtten. We bleven daar zeven of acht dagen.

De wind was nog steeds slecht. Hij waaide uit het zuidwesten. Wij konden niet stroomopwaarts varen. Na vier dagen werd de wind sterker. Veel sterker. Maar onze zeelui waren niet bezorgd. Zij zeiden dat Yarmouth Roads veilig was.

Ons anker was sterk. Ons schip was goed. Daarom dronken en lachten de mannen. Zij vertelden verhalen. Zij speelden kaarten. Ik probeerde te doen zoals zij. Ik wilde een echte zeeman zijn. Alles leek goed.

Maar op de achtste ochtend veranderde alles. De wind werd wild. De kapitein beval alle mannen om te werken. "Laat de masten zakken!" schreeuwde hij. "Bind alles vast! Bereid je voor op een storm!" De zeelui sprongen om te gehoorzamen. Zij wisten dat dit serieus was.