Começo da Vida

Daarom hakten zij de voormast om. CRACK! Hij viel in de zee. Maar nu wiegelde de hoofdmast vreselijk. Hij zou het schip breken. Zij moesten die ook omhakken. Nu hadden wij geen masten. Wij waren als een kurk op het water.

Ik kan mijn angst niet beschrijven. Ik was jong. Ik had de dood nog nooit zo dichtbij gezien. Maar erger dan de angst voor de dood was mijn schuld. Ik had mijn beloftes aan God gebroken. Ik had gelachen om Zijn eerste waarschuwing. Nu zou Hij mij doden.

De woorden van mijn vader kwamen terug. Hij had gelijk. Ik was vervloekt. De storm werd erger. Zelfs de oude matrozen zeiden dat zij nog nooit zoiets hadden gezien. Ons schip was zwaar met lading. Het schommelde vreselijk. Om de paar minuten schreeuwde een matroos: "Het gaat zinken!"

Ik wist niet wat "zinken" betekende totdat iemand het uitlegde. Wanneer een schip "zinkt" of "vergaat" vult het zich met water en gaat naar de bodem van de zee. Iedereen verdrinkt. Nu begreep ik het. Wij zouden allemaal sterven in dit koude en donkere water. Onze lichamen zouden nooit worden gevonden.

Daarna zag ik iets dat mijn bloed deed stollen. De kapitein was aan het bidden. De stuurman was aan het bidden. Deze harde mannen die niets vreesden waren op hun knieën aan het smeken aan God om genade. Als zij aan het bidden waren, waren wij echt verloren. Ik viel ook op mijn knieën.

Midden in de nacht werd het erger. Een zeeman kwam van beneden aanrennen. "We hebben een lek!" schreeuwde hij. "Vier voet water in het ruim!" De kapitein sprong op. "Iedereen aan de pompen!" riep hij. Dit was onze laatste kans.

Mijn hart stopte. Ik viel op mijn bed. Ik kon me niet bewegen. Het water kwam binnen. We zouden zinken. Ik zou hier sterven in de koude, donkere zee. Maar de zeelieden tilden mij op. "Jij ook!" zeiden zij. "Iedereen moet pompen of we sterven allemaal!"